Ευρωσύνθεση - Σχόλια και σύντομες αναλύσεις για το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Μεταρρυθμιστική πολιτική παρουσία

Η Ελλάδα πρέπει να σκέπτεται και να λειτουργεί με ευρωπαϊκή λογική

Μεταρρυθμιστική πολιτική παρουσίαΧρίστος Αλεξόπουλος
Πριν από μερικές μέρες (20.10.2014) δήλωσαν πολιτικό παρόν και οι «Μεταρρυθμιστές για την Δημοκρατία και την Ανάπτυξη», οι οποίοι τοποθετούνται ως προς την πολιτική γεωφραφία στο χώρο της κεντροαριστεράς. Μία ακόμη φωνή, η οποία φιλοδοξεί να παρέμβει στις εξελίξεις και να συμβάλλει στο πολιτικό γίγνεσθαι για δημοκρατικές και προοδευτικές κατευθύνσεις στη νέα εποχή. Επισημαίνεται δε, ότι σε αυτή την πορεία «πρώτη ανάγκη είναι η ανάδειξη της αναγκαιότητας πολιτικής συνεννόησης και συναίνεσης των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου και δεύτερη η μεγάλη συνάντηση όλων των δυνάμεων του ιστορικού δημοκρατικού χώρου».

Ομολογουμένως και οι δύο αυτές αναγκαιότητες είναι υπαρκτές, αν και προς το παρόν τουλάχιστον δεν φαίνεται να πληρούνται οι προϋποθέσεις για να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα, εάν λάβουμε υπόψη τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τόσο των κομμάτων όσο και του πολιτικού προσωπικού. Η όποια προσπάθεια έγινε μέχρι τώρα προς αυτή την κατεύθυνση απέτυχε. Γι΄αυτό και τίθεται το ερώτημα, εάν οι «Μεταρρυθμιστές για την Δημοκρατία και την Ανάπτυξη» είναι σε θέση να δρομολογήσουν τις εξελίξεις, που επιδιώκουν.

Η προσέγγιση των αιτίων, τα οποία οδήγησαν στην μεταρρυθμιστική πολιτική παρουσία, δημιουργεί μια πρώτη θετική εντύπωση ως προς τις προθέσεις.

Κατ΄αρχήν επισημαίνεται, ότι οι συγκυβερνήσεις ή και άλλου τύπου κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια της κρίσης απλά διαχειρίσθηκαν μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας και μάλιστα με ελλειματικό τρόπο λόγω συντεχνιακών και άλλων συμφερόντων. Η δε αντιπολίτευση περιορίσθηκε σε άγονο λαϊκισμό και στείρες αντιμνημονιακές καταγγελίες, χωρίς να αντιπροτείνει ένα πειστικό και ρεαλιστικό σχέδιο. Βεβαίως η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ,ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ έδωσε ελπίδες, αλλά μετά από ένα χρόνο τελείωσε.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται επίσης στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, που πρέπει να έχει η χώρα, ενώ εντοπίζονται αρκετές παθογένειες της ελληνικής πραγματικότητας, οι οποίες χρειάζονται άμεσα αντιμετώπιση. Επισημαίνεται η ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου, αναδιοργάνωσης του κράτους, ενώ τονίζεται, ότι ο τόπος χρειάζεται ένα απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα, με παράλληλη καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής. Η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι αποτελεσματική και να λειτουργεί με αμεσότητα, ενώ η χώρα πρέπει να αποκτήσει ένα λειτουργικό σύστημα παιδείας, δημόσιας υγείας και ενιαίας κοινωνικής ασφάλισης. Γίνεται επίσης αναφορά και στην Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση και στον σημαντικό ρόλο, που έχουν και αναμένεται να επιτελέσουν.

Τέλος επισημαίνεται η αναγκαιότητα ριζικής αλλαγής του πολιτικού συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην καταπολέμηση της διαφθοράς και του πολιτικού χρήματος, στο δημόσιο απολογισμό των κομμάτων με διαφάνεια στη λειτουργία τους και στα οικονομικά τους.

Η αναγγελία δημουργίας αυτής της πολιτικής κίνησης κλείνει με κάλεσμα για διάλογο και συμπόρευση των δυνάμεων από το φιλελεύθερο δημοκρατικό κέντρο μέχρι τους σοσιαλιστές και την ανανεωτική αριστερά. Έχει ενδιαφέρον η μη αναφορά της προοπτικής ενοποίησης των δυνάμεων της κεντροαριστεράς. Δείχνει με τον καλύτερο τρόπο το κλίμα, που επικρατεί σε αυτό τον ευρύτερο πολιτικό χώρο και την αδυναμία δρομολόγησης διαλόγου ουσίας, ο οποίος υπερβαίνει τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, όπως είναι οι αρχηγισμοί, η ανυπαρξία σύγχρονης πολιτικής σκέψης, η ταύτιση του πολιτικού σχεδιασμού με την κατάθεση προσωπικών ιδεών ή ιδεοληψιών χωρίς συστηματική ανάλυση της ελληνικής πραγματικότητας, κοινωνικής και οικονομικής. Καθ΄υπερβολή θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί, ότι η πολιτική λειτουργία στο υπάρχον πολιτικό σύστημα ταυτίζεται με την λογική της παρέας ή της συνεύρεσης ατόμων με ομοειδείς απόψεις σε μια ταβέρνα ή ουζερί στην Πλάκα, όπου μαζί με το καλό κρασί ή το ούζο θα ανταλλαγούν και μερικές σκέψεις για το μέλλον αυτού του τόπου. Εάν βεβαίως το γενικότερο κλίμα είναι απαγορευτικό για δημόσιες συνευρέσεις, υπάρχει και η λύση της ιδιωτικής συνάντησης μετά δείπνου στο σπίτι ενός από τους πολιτικούς συνομιλητές. Όμως και σε αυτή την περίπτωση η δημόσια διάσταση δεν χάνεται, διότι χρησιμοποιείται η μέθοδος της διαρροής των ανακοινώσιμων.

Αυτή η προσεκτική αναφορά στην ανάγκη διαλόγου στο χώρο της κεντροαριστεράς με στόχο την συμπόρευση δείχνει, ότι οι Μεταρρυθμιστές διαπνέονται από ρεαλισμό ως προς την κατάσταση αυτή την περίοδο, προσδοκούν όμως και με τη δική τους συνδρομή κάτι καλύτερο στο μέλλον. Βέβαια ο χρόνος και οι εξελίξεις έχουν τη δική τους δυναμική, η οποία έχει πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτήν των διαφόρων κινήσεων στο χώρο της κεντροαριστεράς. Το γεγονός αυτό δυσκολεύει τα πράγματα και επιβάλλει ταχύτερους ρυθμούς στις διάφορες διεργασίες προσέγγισης της πληθώρας των κινήσεων σε αυτό το χώρο. Εξάλλου οι επιπτώσεις της καθίζησης του ΠΑΣΟΚ, σε βαθμό που εγγίζει τα όρια της διάλυσης, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Ακόμη χειρότερο όμως είναι, ότι όλοι πολιτικολογούν, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ορισμένες βασικές παραμέτρους της σύγχρονης πραγματικότητας, στις οποίες δεν είναι σε θέση να ανιχνεύσουν το σύγχρονο περιεχόμενο τους. Αυτό πρέπει να προσέξουν ιδιαιτέρως οι Μεταρρυθμιστές και να αποφύγουν τις γενικεύσεις, οι οποίες καταλήγουν να εκπέμπουν λαϊκισμό και μάλιστα έντονο. Γι΄αυτό είναι χρήσιμο στο πλαίσιο του δημόσιου διάλογου και όχι μόνο (αλλά και σε τεχνοκρατικούς μηχανισμούς των διαφόρων πολιτικών κινήσεων, αν υπάρχουν) να αναζητηθούν το σύγχρονο περιεχόμενο αυτών των παραμέτρων και οι πρϋποθέσεις λειτουργικής ένταξης τους στο πολιτικό και κοινωνικό-οικονομικό γίγνεσθαι.

Όλοι (και οι Μεταρρυθμιστές) ομιλούν για τον πολίτη και τη Δημοκρατία. Ποιός είναι όμως ο πολίτης ως υποκείμενο και ποιά η σύγχρονη δημοκρατία, στην οποία καλείται να λειτουργήσει ουσιαστικά συμμετέχοντας στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων έστω και εμμέσως, όταν καλείται να εκλέξει την κυβέρνηση της χώρας; Είναι αυτός, που χειραγωγείται από την κοινωνία του θεάματος, η οποία τον βομβαρδίζει με πρότυπα, που συμβάλλουν στην αναπαραγωγή ενός καταναλωτικού τρόπου ζωής και του ισχύοντος μοντέλου κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης; Ή μήπως ο πολίτης ο οποίος λειτουργεί ως υποκείμενο και εκφράζει την ελεύθερη του βούληση βασιζόμενος στη γνώση της πραγματικότητας, η οποία είναι πολύπλοκη και υπερβαίνει τις ατομικές αντιληπτικές του ικανότητες; Και σε αυτή την περίπτωση ποιό μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης και ποιές συγκεκριμένες διεργασίες βάσης διασφαλίζουν την συνειδητή λειτουργία του πολίτη-υποκείμενου, ώστε η δημοκρατία να είναι ουσιαστική και να μην έχει τον τυπικό χαρακτήρα της εποχής, που διανύουμε; Δεν είναι τυχαία η ευδοκίμηση του λαϊκισμού. Οφείλεται σε μεγαλο βαθμό στην αδυναμία ουσιαστικής λειτουργίας και συμμετοχής του πολίτη. Αντ΄αυτού παίρνει τις ουσιαστικές αποφάσεις το κόμμα-πατερούλης. Όταν μάλιστα το κόμμα δεν είναι σε θέση να σχεδιάσει την όποια πορεία του τόπου προς το μέλλον, διότι δεν διαθέτει τους κατάλληλους τεχνοκρατικούς μηχανισμούς σχεδίασης στη δομή του, το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνει με τόσο βίαιο τρόπο η σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Οπότε αυτομάτως τίθεται το ερώτημα για το ποιές αλλαγές πρέπει να γίνουν στις κομματικές δομές, ώστε να είναι σε θέση να επεξεργάζονται στρατηγικές και να κάνουν μακροπρόθεσμο πολιτικό σχεδιασμό (τουλάχιστον σε βάθος εικοσαετίας). Και πως αυτός ο σύνθετος σχεδιασμός μπορεί να γίνει κατανοητός τόσο από τα μέλη του κόμματος όσο και από τους πολίτες, όταν στην εποχή της επιστημονικής γνώσης και της τεχνολογίας η παραγωγή πληροφοριών είναι ιλιγγιώδης και ο χρόνος για την επεξεργασία τους από το μεμονωμένο πολίτη ανεπαρκής; Αυτά τα ερωτήματα δεν αφορούν μόνο στην Ελλάδα, αλλά έχουν πλανητικές διαστάσεις και αυτό κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα.

Ζούμε σε εποχή μεγάλης ρευστότητας πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτισμικής. Ευτυχώς που η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διότι μόνη της με τα δομικά προβλήματα, που έχει, δεν θα επιβίωνε μακροπρόθεσμα. Αυτό δεν σημαίνει, ότι αυτομάτως διασφαλίζεται με τη συμμετοχή. Πρέπει και η ίδια με το πολιτικό σύστημα, το οποίο διαθέτει, να αρχίζει να σκέπτεται και να λειτουργεί με ευρωπαϊκή λογική και να απαντήσει το ερώτημα, ποιά είναι η θέση και η πορεία της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε πλανητικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει, ότι επιτέλους θα πρέπει να έχει στρατηγικές στοχεύσεις με βάση τις ευρωπαϊκές και ευρύτερα γεωπολιτικές εξελίξεις. Ειδάλλως αναγκαστικά θα λειτουργούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις εκτελεστικά, διαχειριζόμενες απλά κυβερνητική εξουσία. Και τότε θα δημιουργείται στην κοινωνία η αίσθηση, ότι οι εταίροι την εκμεταλλεύονται, χωρίς να βλέπει τις δικές της ευθύνες. Ένα σύγχρονο κόμμα σε χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν πράγματι επιθυμεί να συμπορεύεται με τη δυναμική της εξέλιξης και να προσφέρει τόσο στον τόπο του όσο και στην Ε.Ε., πρέπει από το ένα μέρος να επεξεργασθεί ρεαλιστική και βιώσιμη πρόταση για την επιτάχυνση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και από το άλλο να προβληματισθεί και να διαμορφώσει άποψη και πρόταση για το ρόλο της Ευρώπης στις διαμορφωνόμενες πλανητικών διαστάσεων συνθήκες, οι οποίες απαιτούν ρυθμίσεις επιπέδου παγκόσμιας διακυβέρνησης. Η Ελλάδα, αν είναι μόνη της, θα συνθλιβεί κάτω από την πίεση των ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή, διότι κινούνται στο χώρο και περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Τουρκία, οι οποίες επιδεικνύουν μια επιθετική πολιτική, σε ό,τι αφορά την προώθηση των συμφερόντων τους, ακόμα και αν δεν τεκμηριώνονται αυτές οι διεκδικήσεις στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου.

Οι «Μεταρρυθμιστές για την Δημοκρατία και την Ανάπτυξη» εκτός από αυτά τα ζητήματα, τα οποία ορθώς θέτουν τόσο σε σχέση με την πολιτική τους ταυτότητα, όσο και σε σχέση με την ανάγκη πολιτικής συνεννόησης και συναίνεσης των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου και την συνάντηση και συμπόρευση όλων των δυνάμεων του ιστορικού δημοκρατικού χώρου, πρέπει να επεξεργασθούν θέσεις και προτάσεις, οι οποίες εντάσσουν τη χώρα στη σύγχρονη ευρωπαϊκή και παγκόσμια δυναμική. Και το πιο σημαντικό είναι να δοθεί η δυνατότητα στον πολίτη να κατανοήσει την σύνθετη πραγματικότητα, η οποία τον περιβάλλει, ώστε και ο ίδιος να συμμετέχει συνειδητά στη λήψη αποφάσεων και η δημοκρατία να γίνει ουσιαστική.

Ο Χρίστος Αλεξόπουλος είναι ερευνητής Κοινωνιολόγος

Το άρθρο δημοσιεύεται επίσης στον ιστότοπο: www.metarithmisi.gr

Γιορτή της Ενορίας Αγίου Ανδρέου Ντίσελντορφ

Γιορτή του Αγίου Ανδρέου ΝτίσελντορφΣτις 29 και 30 Νοεμβρίου η γιορτή της Ενορίας Αγίου Ανδρέου στο Ντίσελντορφ

Την Τετάρτη 29.11.2017 στις 18.00 ο Εσπερινός. Θα ακολουθήσει δεξίωση στο Ενοριακό Κέντρο.

Την Πέμπτη 30.11.2017 και ώρα 09.00 θα τελεστεί Αρχιερατική Θ. Λειτουργία και θα εκτεθούν σε προσκύνημα τα Ιερά Λείψανα του Πρωτοκλήτου.

Εδώ είναι η πρόσκληση της Ενορίας. Επίσης μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Ενορίας Αγίου Ανδρέου Ντίσελντορφ agiosandreas.de.

Τελευταία άρθρα στην Ευρωσύνθεση

Όλα τα άρθρα στην κατηγορία Ευρωσύνθεση

Provoles.de